De rijkste wijk van Antwerpen als je vanachter begint.’ Zo omschrijven bewoners wel eens Deurne-Noord, een buurt gekneld tussen het Sportpaleis, de Ring en het Bosuilstadion. Er is heel wat verkeer, geluidsoverlast en armoede. Toch zijn veel bewoners trots op hun wijk. Een van de redenen is buurtwerking Dinamo van Samenlevingsopbouw Antwerpen stad. Deze zomer brengen we elke week het verhaal van één van de mensen in het buurthuis. Van bezoekers over vrijwilligers tot professionals. Wat drijft hen naar het buurthuis? Wat vinden ze daar en wat dragen ze bij? Het resultaat zijn soms treurige, soms grappige, maar altijd hoopgevende verhalen vol energie. Deze week: vrijwilligster Michele.

Ik ben nogal milieubewust en probeer zoveel mogelijk met de fiets te doen. Zeker in een buurt als Deurne-Noord is dat belangrijk. Dus toen ik op Facebook een oproep van de Fietsersbond las om in het Sterckshof mensen aan te moedigen die ’s ochtends naar het werk fietsen, stond ik paraat. We waren maar met een handvol, maar wel allemaal even enthousiast. Het voordeel van de beperkte opkomst was dat je zo makkelijk met elkaar aan de klap geraakte. Een vrouw vertelde dat ze 2-Spraak gaf bij Dinamo. Ik had al van het buurthuis gehoord, maar haar begeestering trok me over de streep. Een paar dagen later ben ik binnengestapt.

190805 Michele

Foto: Samenlevingsopbouw Antwerpen stad©


Koffie en Formulieren

Ik wou al lang vrijwilligerswerk doen in Deurne. Uiteindelijk heb ik voor Koffie & Formulieren gekozen omdat het aansluit bij mijn job. Ik werk in de Bijzondere Jeugdzorg. De hele paperassenwinkel is moeilijk. Documenten worden onnodig complex geschreven. Mensen lopen vast in de keuzemenu’s aan de telefoon, keuzemenu’s die soms extra kosten opleveren en te ingewikkeld zijn. Daarom geloof ik sterk in de kracht van Koffie & Formulieren, zeker voor jongvolwassenen en nieuwkomers die er alleen voor staan.

Nee, ik ben niet speciaal goed in administratie. Maar opbouwwerkster Alicja heeft me uitgelegd dat dat niet hoeft. Mensen vinden het net geruststellend dat hun vrijwilliger niet alwetend is. Op die manier maak je makkelijker met hen contact. Wij zoeken zelf veel op, of vragen het aan elkaar. Dat is fijn. Ik leer hier elke keer weer iets bij. Vanuit mijn achtergrond ken ik wel iets van het CLB. Heb ik een bezoeker die iets over vreemdelingenrecht wil weten, check ik bij Roger. Wil ik iets weten over sociale huisvesting, dan vraag ik het aan Margriet. Iedereen weet wel iets.


Tarzantaal

Voor Koffie & Formulieren heb ik de cursus klare taal gevolgd. Hoe communiceer je met iemand die de taal niet goed beheerst? Als ik nu met een anderstalige praat, spreek ik trager en gebruik ik minder spreekwoorden. Dat werkt echt! Ik let er ook op geen tarzantaal te gebruiken. Ken je dat niet? Dat je met een anderstalige praat en ineens je lidwoorden weglaat en werkwoorden niet meer vervoegd? “Jij komen morgen naar hier, met papier! You Tarzan, me Jane.” Enorm paternalistisch, maar je doet het voor je er erg in hebt.


Boos

Of er ook minder leuke kanten aan zijn? Soms wel.

In de twee jaar dat ik dit doe, heb ik één keer een man gehad die echt kwaad werd. Zijn papieren waren bijna in orde. Ondertussen wou hij op bezoek in Marokko, maar hij was bang dat hij bij zijn terugkeer België niet meer binnen zou mogen. Het was een heel complex dossier. Dat is niet ongewoon.

Mensen komen hier soms met een hele doos vol papieren. Je moet daar orde in scheppen, kijken waar het precies over gaat, rondbellen voor meer informatie … Hij had het gevoel dat het allemaal te lang duurde en begon tegen me te roepen. Mijn collega’s kwamen er al bij staan, maar ik heb hem gevraagd: “Meneer, waarom bent u nu boos op mij?” Hij herpakte zich onmiddellijk en heeft zich snel geëxcuseerd. Voor mij was de kous daarmee af. Gezond verstand en rustig blijven, helpen je meestal een heel eind ver.


Laatste vangnet?

Wat ik minstens even moeilijk vond, was de zaak van een man die hier vorige week kwam. Hij was geschorst door het OCMW en zat al drie maanden zonder uitkering. Ik wist niet eens dat dat kon. Het OCMW is toch het laatste vangnet van ons sociaal systeem? Maar het kon dus wel, vertelde Alicja me. Met een huishuur van bijna 700 euro had hij zich ondertussen ferm in de schulden gewerkt.

We hebben hem aangeraden om terug naar het OCMW te gaan en de zaak met zijn maatschappelijk assistente uit te praten. Daar had hij in eerste instantie weinig zin in. “Ik moet haar niet. Ze is racistisch”, zei hij. “Denk aan je toekomst. Denk aan je dochter”, heb ik hem geantwoord. “En als het moeilijk wordt, tel je maar tot tien.” Dat had effect. We hebben samen het gesprek voorbereid. Ik hoop dat het goed gaat. “Alles is kapot, alles is kapot”, zuchtte hij. We zien steeds vaker dergelijke ernstige situaties. Wat mij opvalt is dat ondanks de moeilijke omstandigheden, mensen toch heel veel kracht blijven tonen.


Mensen introduceren

Wat ik ook fijn vind, is dat je mensen via Koffie & Formulieren bij Dinamo kunt introduceren. Je kunt mensen naar Taal*Oor begeleiden of naar Buurtsport. Vorige week was er een mevrouw die ineens de naailessen in het oog kreeg. Voor 1,5 euro kan ze een voormiddag meedoen. Ik hoop dat ze volgende week komt. Ervoor zorgen dat mensen nieuwe vrienden en kennissen maken, is zo belangrijk.

Ik zie het ook in mijn eigen omgeving. Zo ken ik een mama die mij vertelde dat ze nog nooit de zee gezien had. Dinamo heeft die wens verwezenlijkt. Vorig jaar heb ik haar ingeschreven voor de jaarlijkse trip en ben zelf ook mee geweest. Dit jaar heeft ze zichzelf ingeschreven en is zonder mij meegegaan. Dat is echt fantastisch: met een klein duwtje in de rug zet ze nu zelf de grote stap.


Verantwoordelijkheid van de overheid

Mag ik hier nog iets aan toevoegen?

Ik doe dit met veel plezier en ik hoop dat ik de fantastische inspanningen van mijn collega’s dik onderstreept heb. Maar als ik erover nadenk, vind ik het eigenlijk niet kunnen dat Koffie & Formulieren op vrijwilligers draait. Stel u nu eens voor dat al die mensen zich niet zouden engageren. Wie zal het dan doen? Wie gaat onze bezoekers dan de ondersteuning geven die ze zo hard nodig hebben? De stad blijkbaar niet. De Vlaamse overheid ook niet. Nochtans is het hun verantwoordelijkheid. Waarom nemen zij die niet op?’

 

Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.