Carines man kwam in de schulden door zijn broer. Er volgde een loonbeslag, waardoor het koppel en hun dochter met heel weinig moesten zien rond te komen. Een sociale woning zou hun levenskwaliteit kunnen vergroten, maar ze staan al negen jaar op een wachtlijst.

“Toen mijn man 19 was, vroeg zijn broer om deeltijds voor hem te gaan werken. Het arbeidscontract dat hij dacht te ondertekenen, bleek achteraf een heel ander document te zijn. De hele zaak stond op zijn naam, zonder dat hij het wist.” Door slecht beheer en fraude van de broer, kwam Carines man zwaar in de schulden en werd een loonbeslag gelegd. Onder druk van zijn ouders, besloot hij er geen zaak van te maken.

“Voor ons appartementje in de stad betalen we 478 euro huur. Onze dochter slaapt in een deel van de living. Verhuizen naar het platteland, waar de huur goedkoper is, is geen optie. We hebben geen auto en moeten dus allebei met het openbaar vervoer naar ons werk.”

Carine vertelt dat haar man heel lang last heeft gehad van zijn luchtwegen. “Gelukkig zijn de vochtproblemen in ons appartement nu opgelost. Maar er is nog altijd geen dubbel glas en in de living kunnen we geen ramen openen. En er zijn veel kleine herstellingen nodig, die maar niet gebeuren.”

Aankopen plannen met een weekbudget

Voortdurend moet Carine op haar budget letten. “Ik stel altijd een weekbudget op en plan al mijn aankopen. Zomaar iets kopen waar we zin in hebben, dat lukt niet. Je leert daarmee leven. We zijn het intussen ook gewoon dat we nooit op reis kunnen.”

Feestdagen zijn evenmin evident. “Bij mijn familie kochten we vroeger met kerst cadeautjes van 10 euro voor iedereen. Dat liep al snel op tot 15O euro. Een som die wij voor andere uitgaven nodig hebben. Ik heb een familielid in vertrouwen genomen, die het systeem subtiel heeft veranderd in lotjes trekken. Voor haar communie wou mijn dochter niet eens een feest. Ze beseft heel goed dat dat voor ons te veel kost. In de plaats wou ze graag een dagje Efteling met ons drie. Daar hebben we voor gespaard.”

“Dat mijn dochter niets te kort komt is voor mij het allerbelangrijkste. Als ik eens wat overheb van mijn weekbudget, dan gaat het naar haar. Mijn man en ik hebben het er soms over dat we zo blij zullen zijn als onze dochter het ooit beter heeft dan wij.”

*Carine is een schuilnaam. Haar echte naam is bekend bij een opbouwwerker van Samenlevingsopbouw, met wie ze in West-Vlaanderen samenwerkt als vrijwilliger.

 

>> Meer weten over de wooncrisis? Lees het interview met opbouwwerkers Ellen en Marieke

>> Lees meer over de woonprojecten van Samenlevingsopbouw in West-Vlaanderen


Terug naar het nieuwsoverzicht