Emmy woonde drie maanden in een appartement waar het binnen regende. Er was vocht en schimmel. Dat was kort na de breuk met de vader van haar zoontje. “Ik had geen keuze. Op de private huurmarkt vond ik niets dat én goed én betaalbaar was. En voor een sociale woning werden we op een wachtlijst gezet.”

“We konden onmogelijk in dat slechte appartement blijven. De energiefactuur liep op tot 300 euro per maand. Dat kwam door de verwarming met een warmtepomp. De huur vroegtijdig opzeggen kostte me nog eens drie maanden extra.”

Wat Emmy meemaakte, is voor veel mensen herkenbaar. Inkomens staan niet meer in verhouding tot de huurprijzen op de private huurmarkt. Anders verwoord: met een beperkt inkomen is het vaak onmogelijk om een degelijke huurwoning te vinden. Iedere Belg heeft weliswaar ‘recht op degelijke huisvesting’. Maar ook al is dat in de grondwet opgenomen, het is lang geen realiteit. Meer dan 135.000 mensen staan op een wachtlijst voor een sociale woning. Eén van de gevolgen is dat velen in handen vallen van huisjesmelkers.

Constante bezorgdheid door stijgende huurprijzen

“Nu wonen we redelijk goed. De huisbaas moet nog een en ander in orde brengen. Maar ik heb er vertrouwen in dat het zal gebeuren.” En toch blijft Emmy ongerust. “Ik betaal 600 euro huur, zonder kosten. Maar mijn inkomen is op dit moment niet veel meer dan het dubbele.”

Stel dat de huur zou stijgen, dan kan Emmy die niet meer betalen en moeten zij en haar zoontje vertrekken. “Die constante bezorgdheid weegt. Mijn moeder is ook nog niet zo lang geleden gestorven. En ik heb advocatenkosten omdat ik voor mijn zoontje een goede regeling wil met mijn ex.” Dat alles maakt het voor Emmy heel moeilijk om zich te concentreren op vast werk vinden. Al hoopt ze dat haar traject binnen ‘Ouders in Actie’, een project van Samenlevingsopbouw, daar verandering in zal brengen. “We worden in groep begeleid en leren veel van elkaar. We steunen elkaar ook.”

Die steun heeft Emmy nodig. Eens je hart luchten, weten dat er iemand met je meevoelt, samen ‘leute maken’, zoals ze dat in Roeselare zeggen. “Als je het financieel niet breed hebt, dan voel je je vaak eenzaam. Of heb je het gevoel dat je er niet bij hoort. Ik zoek wel activiteiten op die gratis zijn. Maar regelmatig moet ik aan mijn zoon van negen uitleggen dat niet alles lukt voor ons.”

Op alles besparen

“September is een kostelijke maand. Dan zijn er veel schoolkosten. En ja, dan let ik al eens op wat ik eet. Of ik eet niet.” Ook op doktersbezoeken bespaart Emmy. Niet voor haar zoon. Hij heeft astma en ze let er nauwgezet op dat hij op tijd zijn medicatie krijgt. “Maar ik ben 46 en zou eigenlijk elk jaar naar de gynaecoloog moeten. Ik ben nu al een paar jaar niet geweest, gewoon omdat het te veel kost.”

“Soms moet ik een betaling tot vlak voor de vervaldag laten liggen. Dat vind ik zo erg. Al dat tellen, rekenen en cijferen, dat wil ik niet meer. Ik zal wel werk vinden. Ik ben een doorbijter. Maar ik hoop dat ik genoeg zal verdienen om te kunnen leven.”

*Emmy is een schuilnaam. Haar echte naam is bekend bij een opbouwwerker van Samenlevingsopbouw West-Vlaanderen.


>> Meer weten over de wooncrisis? Lees het interview met opbouwwerkers Ellen en Marieke

>> Meer over het project ‘Ouders in Actie’ van Samenlevingsopbouw West-Vlaanderen


Terug naar het nieuwsoverzicht